Rokkbúðir í Tógó voru að þessu sinni haldnar um páska og var staðsetningin háskóli í Lomé. Að vanda sendu Læti! sjálfboðaliða til að starfa við búðirnar, taka myndir og skrifa um það sem fram fór. Esther Þorvaldsdóttir og Andrea Ásgeirsdóttir fóru út í þetta skiptið til að aðstoða við rokkbúðirnar og lýsa hér upplifun sinni.

21. apríl – Undirbúningsdagur

Um leið og stigið var út úr bílnum kom til okkar trommukennarinn Edith. Hún var afskaplega vinaleg og lagði mikið á sig til að kynnast okkur, þrátt fyrir að kunna ekki mikla ensku. Það var virkilega gaman að kynnast kennurunum. Íslendingarnir kynntust Donnu danskennara, Florence gítarkennara og fleirum, einni af annarri. Þarna voru líka söngkennari og bassakennari sem voru öllu feimnari við að spjalla en hinar. Einnig voru konur sem hafa það hlutverk að sjá um öll verkefnin sem tengjast ekki tónlist beint, svo sem mat og öryggismál, þær eru kallaðar „mamas“. Þær hétu Nina og Ceecee.

Esther eyddi deginum með Edith og Donnu. Þær töluðu báðar örlitla ensku, en reiddu sig allra helst á bendingar. Það reyndist ekki mikil þörf á spjalli meðan þær þrifu, settu upp og löguðu trommurnar. Edith reyndist vera hörkutrommari! Hólímóli, hvílíkt grúv. 

Esther kenndi Donnu að skipta um skinn: Fyrst voru hringir teknir af með því að losa þá rólega. Skinnin voru öll í slæmu ásigkomulagi en byrjað var á þeim verstu, sem voru orðin götótt. Það var erfitt að losa skrúfurnar, þær voru vel ryðgaðar. Þegar hringurinn var kominn af var gamla skinninu hent til hliðar. Til stóð að gera hljóðdempandi hringi úr þeim til að setja ofan á trommur (dempa háu nóturnar). Esther gerði þrjá hringi úr þeim skinnum sem henni þóttu nógu heilleg og sagði Mirlindu að hitt væri rusl, en Edith stoppaði hana af og sagði að það væri líka hægt að gera hringi úr þeim skinnum sem Esther var búin að úrskurða ónothæf. Hér er allt notað þar til það rifnar í tætlur.

Það var hræðilega erfitt að skipta um skinnin, þrátt fyrir góðan undirbúning. Ryðið var meira en búist var við, þó fyrrum sjálfboðaliðar hefðu vissulega talað um það og ekkert skafað utan af því. Og þó svo að myndir voru teknar og sendar á sérfræðinga á Íslandi en þeir gátu lítið hjálpað, höfðu ekki lent í svona miklu ryði.

Þegar hringurinn og skinnið voru komin af var þurrkað innan úr trommunni með þurrum tuskum, þurrkað sérstaklega vel þar sem hringurinn hafði legið, og hreinsað vel, ekki gerast mörg tækifæri til að þrífa innan úr trommum svo það er um að gera að vanda til verka þegar færi gefst. Í einni floor trommunni reyndist vera kóngulóarhreiður. Esther þótti það mjög einkennilegt þar sem eina leiðin þarna inn var ofurlítið gat á miðri trommunni fyrir loft til að komast inn og út við höggin. En svo kom í ljós að undirskinnið var rifið. Þess vegna hefur kóngulóarfjölskyldan talið þetta góðan heimiliskost. 

Þegar tromman var orðin tiltölulega hrein var nýtt skinn sett á. Næsta skref var að setja hringinn á, en hann þurfti alltaf að þrífa mjög vel. Allir hringirnir á öllum trommunum voru ryðgaðir. Stundum var lítið eftir af málminum sjálfum, þetta var bara einn stór ryð-hringur. Það var nokkuð ljóst að líftíminn styttist allverulega í rakanum, sumar trommurnar voru komnar á síðasta séns.

Rakinn er ógurlegur í þessu landi. Lungun fyllast af vatni við hvern andardrátt og það er aldrei hægt að vita hvort vökvinn sem drýpur niður líkamann sé sviti eða raki sem einfaldlega perlast á líkamanum eins og á köldu glasi á heitum degi. 

Þegar farið var yfir hljóðfærin var reynt að sporna gegn frekara ryði með því að smyrja hringina með olíu sem kom með sjálfboðaliðunum frá Íslandi, sumar skrúfurnar líka. Til að festa hringi aftur á trommur skal skrúfa skrúfurnar í þangað til maður finnur fyrir viðnámi og stoppa þar. Þá þarf að stilla trommuna með því að herða ofurvarlega, jafnt á alla bóga trommurnar, zik-zak þvert á hringinn. Þessi tækni gekk erfiðlega. Skrúfurnar voru svo ryðgaðar og viðkvæmar að það var erfitt að finna hvað var ryð að hefta spíralferð skrúfunnar niður í gatið og hvað var viðnám vegna þess að skrúfan var komin alla leið niður. 

Það voru mistök að byrja á trommunni í versta ásigkomulaginu (floor tom) því það þurfti að læra algjörlega nýja tækni til að eiga við ryðið. Í fyrstu tilraun teygðist á skinninu og það mynduðust rifflur, sem er einmitt það sem á ekki að gerast. Svo datt festingin fyrir eina skrúfuna bara af. Þetta yrði ekki lagað í tæka tíð fyrir búðirnar. Sem betur fer kom Edith með góða reddingu; snúa floorinum við og hafa hann botnlausan á hvolfi. Þá var farið varlegar í framhaldið. Það var ekki hægt að ganga að því gefnu að settin myndu þola hnjaskið sem fylgir því að láta skipta um skinn. 

Annar gekk þetta ágætlega í trommudeildinni. Þær voru þrjár að sinna ýmsum verkefnum; raða upp trommunum og laga þær. Donna kom með kicker til Estherar sem festi á hamar og Donna fór svo með hann á réttan stað. Kickerarnir voru of margir, þeir sem fyrir voru dugðu til. Það hefði mátt koma með fleiri cymbala statíf frá Íslandi, jafnvel annan sneril.

Undir lok dags, eftir að hafa baslað í þessu í nokkrar klukkustundir, var sjálfboðaliðunum farið að svíða í fingurgómana út af ryði. 

Á meðan Esther var í trommunum fór Andrea yfir strengjahljóðfærin. Hún og Florence stilltu gítarana og bassana. Andrea byrjaði á bössunum og Florence á gíturunum. En að lokum ákváðu þær að vera frekar saman í þessu, þannig að þær kláruðu bassana fyrst og svo gítarana. Það gekk mjög illa að stilla hljóðfærin því skrúfurnar voru svo stífar. Einn gítar var sérstaklega erfiður. Strengirnir slitnuðu á tveimur gítörunum meðan á stillingu stóð og því þurfti að skipta um alla strengina á öðrum gítarnum. Yaya, sonur Mirlindu, kom og hjálpaði að stilla síðustu hljóðfærin og skipta um strengi á þeim hljóðfærum sem þurfti. 

Íslensku sjálfboðaliðarnir höfðu m.a. komið með lítinn batteríistúner til Tógó sem hægt var að festa með klemmu á hljóðfærið til að stilla. Hins vegar var sá túner miðaður við C, D, E, F, G, A, B, C nótur á meðan þau í Tógó nota meira Do fyrir C, Re fyrir D, Mi fyrir E, Fa, Sol, La, Ti, Do. Þannig að þau þekkja ekki hitt kerfið. Það hefði verið gott fyrir þau að hafa batteríistúner sem væri með Do, Re, Me kerfinu. Einn gítarinn var fyrir örvhenta.   

Dagurinn hafði ekki gengið eins vel og íslensku sjálfboðaliðarnir vildu en tógólísku kennararnir virtust sáttir. Þær voru alveg fullkomlega meðvitaðar um að ástandið á hljóðfærunum var slæmt og áttu auðveldara með að sætta sig við það en Esther og Andrea. Edith var líka einstaklega útsjónarsöm. Þegar Esther ætlaði að úrskurða floorinn úr leik þá sneri hún honum við. Esther ætlaði líka að segja hi-hat stöng ónothæfa í þessum búðum af því það vantaði plastið sem á að aðskilja bottom hi-hattinn frá ytri járnstönginni undir, en Edith sótti lítið plaststykki ætlað fyrir cymbalastatíf og setti svo filtpúða ofan á. Ekki fullkomin lausn en það virtist virka nógu vel svo hægt væri að halda áfram með daginn. Edith kunni aldeilis að leysa vandamálin! 

Kennarafundurinn lukkaðist vel. Mirlinda fór yfir dagskrána á frönsku og bað Donnu einnig um að lesa upp það sem stóð á blaðinu, sem hún gerði prýðilega. Íslensku sjálfboðaliðarnir stóðu einnig upp og kynntu verkefnin tvö sem þær ætluðu að sinna meðan á búðunum stóð. Florence gítarkennari rétti upp hönd og hélt svo langa ræðu á frönsku sem reyndist vera þakkarræða. Hinir kennararnir tóku undir. 

Esther og Andrea útskýrðu fyrir kennurunum að þær ætluðu að documenta allt rosalega vel fyrir skýrslurnar. Esther bað um leyfi til að taka myndir og myndbönd. Kennararnir skildu það ekki. Andrea reyndi að þýða á frönsku en allt kom fyrir ekki. Eftir smá umræður milli Andreu og Mirlindu kom í ljós að þær skildu ekki hvers vegna verið væri að biðja um leyfi fyrir að taka myndir af fólki. Þær sögðu að fólk í Tógó elskar að láta taka myndir af sér og að hér væri ekki hefð fyrir að biðja um leyfi fyrst. Þær gáfu þó formlegt leyfi fyrir myndatöku fyrst beðið var um það.

22. apríl – Fyrsti dagur rokkbúða

Yfirferð hljóðfæra hófst strax þegar kennarar mættu. Esther hafði ætlað sér að laga eina sneriltrommu þar sem þurfti skrúfjárn til að losa snerilinn til að geta skipt um undirskinnið. Nema hvað að skrúfurnar voru svo ryðgaðar að henni tókst engan veginn að losa þær. Það molnaði úr þeim eins og hálfþornaður leir þegar hún stakk skrúfjárninu inn og hreyfði það til, skrúfurnar sátu báðar pikkfastar. Hún endaði á að setja gaffertape yfir gatið á undirskinninu. Þessi sneriltromma á ekki langt eftir ólifað. 

Andrea lenti í svipuðum hremmingum með ryðgaða gítarstrengi. Yaya hjálpaði henni og var hann til taks allan tímann meðan á rokkbúðunum stóð, það var mikil hjálp í honum og þetta er greinilega vel upp alinn strákur. Þetta er svolítið öðruvísi en á Íslandi þar sem sís karlmenn eru beðnir um að halda sig frá búðunum. Enginn kippti sér upp við viðveru Yaya hér.

Íslensku sjálfboðaliðarnir voru á fullu allan morguninn, sveittar yfir morgunverkunum, steingleymdu að borða morgunmat. Svo komu þátttakendur og dagurinn byrjaði. Íslendingarnir stigu aðeins til baka, fylgdust bara með og tóku nokkrar myndir. Það var ekki fyrr en eftir hádegi sem þær héldu fyrirlestur. Donna hjálpaði við túlkun, ungu stelpurnar áttu eitthvað erfitt með að skilja hreiminn hennar Andreu en þær eldri sem voru veraldarvanar gátu skilið hana betur. 

Fyrirlesturinn var um samtvinningu lista og vísinda og fjallaði Esther um tónverk sem hún samdi út frá eigin DNA keðju eftir að hafa fengið BRCA2 greiningu. Stúlkurnar skildu ekki hvers vegna einhver myndi fara í brjóstnám til þess að draga úr líkum á brjóstakrabbameini. Þetta var undarlegt í þeirra eyrum. Viðhorfið var svipað því sem tíðkaðist í vestræna heiminum áður en Angelina Jolie ruddi veginn, fór í tvöfalt brjóstnám vegna kvillans og sagði opinberlega frá ferlinu.  

Eftir fyrirlesturinn var farið í upptökur. Í fyrstu komu til stelpur á öllum aldri bara til að syngja í míkrafóninn. Þeim fannst það gaman. Það er óljóst hvað gert verður við allar þessar upptökur en þær skemmtu sér konunglega. Seinni partinn fóru íslensku sjálfboðaliðarnir niður í dansherbergið og héldu raftónlistarnámskeið. 

Ableton Live sessioninu var varpað upp á skjá og þátttakendur mynduðu hálfhring í salnum. Fyrsta skref voru trommur. Búið var að velja fyrir þær 808 trommuheilann, en það var stúlknanna að semja taktinn. Hljómgæðin á ampinum voru verulega slæm svo það hefði lítið þýtt að láta þær velja sampl-pakkann sjálfar. Svo komu þær upp að tölvunni, ein af annarri, til að taka listrænar ákvarðanir. Þær völdu bassatrommu, svo sneril, svo perc og hi-hat. Úr varð mjög einkennilegur trommutaktur (Esther og Andrea njörvuðu hann örlítið niður um kvöldið á flestum stöðum, en leyfðu honum að vera eins og hann var sums staðar). Því næst kom bassinn og svo brass synthi. Eftir það var fjörið. Þá sungu þær. Þær komu upp að míkrafóninum, ein í einu, og sungu meðan þær hlustuðu á elektróníkina sem hópurinn gerði í sameiningu í heyrnartólum.

Þar sem þær voru ekki búnar að undirbúa neitt fyrirfram endaði þetta á að vera fullt af endurtekningum, sem lagði góðan grunn að techno tónlist. Svo hvatti Mirlinda eina til að syngja með miklum melódíum en sú skildi ekki verkefnið og söng upp og niður atónalt, án þess að fylgja tóntegundinni sem hinar stelpurnar höfðu verið að nota. Þetta hljómaði ekki vel en þegar búið var að skella í autotune kom svakalega skemmtileg melódía og stúlkan varð ofboðslega glöð. Þetta endaði á að vera besti parturinn í laginu og stúlkan hresstist við að heyra hvað útkoman var skemmtileg. 

Þegar heim var komið voru Esther og Andrea báðar uppgefnar. Það fór gríðarleg orka í daginn og ekki hjálpaði það að real-feel var 39 gráður. En við tók meiri vinna við að púsla saman laginu því það þurfti að vera tilbúið fyrir frekari vinnslu daginn eftir. Þær pössuðu að allar stúlkurnar sem tóku þátt fengju sitt móment í laginu. 

23. apríl – Annar dagur rokkbúða

Það hafði rignt um nóttina og landslagið var breytt þegar teymið lagði af stað upp í háskóla um morguninn. Gulur sandurinn fékk á sig appelsínugulan keim og alls staðar voru gríðarstórir pollar. Ferðalagið minnti á jeppaferð inn í Þórsmörk þar sem keyra þarf yfir erfiða bletti og vona að bíllinn hafi þetta af. Mirlinda útskýrði að þetta gerðist þegar rignir svona mikið. 

Íslensku sjálfboðaliðarnir spurðu Mirlindu út í heimilislausafólkið sem svæfi á ströndinni, hvar það væri núna. Varla gætu þau sofið þar í óveðrinu? Nei, sagði hún, það er ekki hægt. Fólk sem hefur misst heimili sitt þarf að gista hjá vinum og ættingjum þegar ástandið er svona. 

Dagurinn var svalari en í gær. Svalur var hann ekki, en svalari. Íslendingarnir svitnuðu ekki eins mikið og almenn líðan nokkuð betri. Dagurinn var einnig rólegri sem hjálpað til við að halda svitanum í skefjum. 

Búðirnar fór vel af stað, stúlkurnar komu sér í hljómsveitir, Íslendingarnir tóku myndir og myndbönd. Byrjuðu í danskennslunni, Andrea ákvað að dansa með og Esther fangaði á filmu. Þær sendu raftónlistarlagið á danskennarann og hópurinn dansaði við það. Lagið sló í gegn. Eftir að tímanum lauk mátti heyra dansara raula lagið víðs vegar um búðirnar.

Fyrir hádegismatinn var kíkt aftur á lagið með raftónlistarhópnum. Þær höfðu merkilega lítið að segja um lagið, sögðu það vera bara fínt. Esther hálf neyddi þær til að koma með nokkrar tillögur að breytingum. Hihatinn sem þær Andrea höfðu lagað til var greinilega of vestrænn og þær fiffuðu hann til svo það væri aðeins meira grúv í þessu.

Þegar þær voru orðnar sáttar með raftónlistina fóru þær að syngja inn önnur lög. Þær sungu og sungu af hjartans list. Sumar voru reyndar mjög feimnar en allar komust þær yfir feimnina og stigu svo fram með eitthvað svakalegt. Sumar byrjuðu líka á þekktum popplögum áður en þær sungu sín eigin frumsömdu lög. Flest voru ansi poppuð en það var líka vinsælt að semja sálmaleg lög. Ein ákvað að freestyla rapp eftir hádegi. Hún stóð fyrir framan míkrafóninn, búin að velja sér beat til að hafa undir, og kom svo ekki upp orði. Hún reyndi aftur og aftur. Á endanum sagðist Esther ætla að byrja. Þetta var þekkt aðferð í Girls Rock Camp Alliance aðferðafræðinni, að sýna hvernig hægt er að gera hlutina en ekki gera það vel, svo það sjáist vel að það er allt í lagi að vera ekki fullkominn. Aðalmálið er bara að hafa gaman. Þetta virkaði vel og frábært freestyle rapp er nú til á upptöku.

Esther og Andrea exportuðu nýjustu útgáfunni af laginu aftur fyrir danskennarann sem kenndi stórum hópi stúlkna dans við lagið. Það var aldeilis líf og fjör í dansstofunni þegar þær lærðu hann. Hvert einasta andlit var hvort í senn brosandi og einbeitt, og svo skelltu þær reglulega upp úr. 

Í búðirnar mætti einnig gestafyrirlesari. Þetta var læknir sem var ráðinn til að koma og halda fyrirlestur fyrir stelpurnar. Hún talaði lengi og vel á frönsku. Esther skildi lítið sem ekkert en Andrea náði ýmsu. Florence hjálpaði svo til að kryfja hvað læknirinn hafði verið að kynna. Hún var að segja þeim frá því að konur í mínus blóðflokki þyrftu að passa að velja ekki menn í plús blóðflokki sem maka því þá geta þær dáið á meðgöngu. Esther hafði aldrei heyrt um þetta áður. Andrea, hinsvegar, átti vinkonu sem lenti í því að eignast eiginmann í plúsblóðflokki þegar hún sjálf var í mínus. En á Íslandi eru til lyf við þessu. Téð vinkona mátti reyndar aðeins eignast tvö börn því líkaminn getur myndað þol gegn lyfinu og þá væri hún komin í sömu stöðu og þá sem fyrirlesarinn varaði við. Ef barnið yrði í plús blóðflokki er hætta á því að blóð þess drepi móðurina. Það var ótrúlegt að fá þessar upplýsingar. Þetta er málaflokkur sem er svo lítið þekkur á Íslandi því það er svo auðvelt að laga þetta með lyfjum. En í Tógó er þetta svo alvarlegt að stúlkur eru hvattar til að velja sér maka út frá blóðflokki. 

Svo tóku við nokkur varnarorð um kynlíf utan hjónabands. Miðað við aðstæðurnar sem stúlkurnar búa við er skiljanlegt að vara þær við þessu. Af öllum Afríkulöndunum er Tógó fjórða versta landið til að vera kona. Hægt er að heyra eldri stelpurnar í heimildamyndinni Tógólísu tala um hvernig þær þyrftu að giftast kærustunum sínum hratt svo þeir myndu lemja þær minna. Markmiðið var ekki að sporna gegn heimilisofbeldi í heild sinni, heldur að minnka það. Konan þyrfti nefnilega að gagnast manninum, og það gerði hún ekki ef farið er of illa með hana. 

Læknirinn hélt áfram ræðu sinni og sagði þeim frá sigðkornasjúkdómi (e. sickle cell). Sá sjúkdómur hrjáir nær eingöngu svart fólk og fólk frá miðausturlöndum og því eru fáar rannsóknir um hann í vesturheimi. Það þurfti líka að pæla í því hvort stúlkurnar sjálfar og tilvonandi maki væru arfberar fyrir sickle cell, því ekki vildu þær eiga hættu á að eignast börn með sjúkdóminn. 

Hún talaði einnig um mikilvægi þess að vera með appið Flo og fylgjast með tíðahringnum. Hún lagði sérlega mikla áherslu á það því yngri stelpurnar vita víst mjög lítið um tíðahringinn. 

Mirlinda endaði á að fara aðra leið heim þegar rokkbúðirnar kláruðust í þeirri von um að pollarnir væru smærri þar. Óvíst er að sú hafi verið raunin, þeir voru full djúpir þarna líka. Engin niðurföll voru í borginni til að koma vatninu burt, fólk þurfti bara að bíða eftir að það læki niður í sandinn eða gufaði upp. 

24. apríl – Lokadagur rokkbúða

Dagurinn í búðunum byrjaði á að setja upp upptökuverið á þriðju hæð, þar var lítið herbergi til afnota. Skólinn var mun heitari uppi á þriðju hæð. Í upptökuverinu þurfti að hafa slökkt á viftunni og gluggarnir voru lokaðir svo hljóð bærist ekki inn. Það var samt sem áður hávaði þarna inni ef mikið var um að vera fyrir neðan. Hljóðvistin í skólanum var bara þannig að allt hljóð fékk greiða leið í allar áttir. 

Niðri var smá generalprufa fyrir tónleikana um morguninn. Það var líka prufa daginn áður. Það var greinilega mikil áhersla lögð á að æfa lokaútgáfur af lögunum, frekar en að semja lögin, eins og áherslan er á Íslandi.

Svo kom að dansinum. Hann var tekinn upp á myndband til þess að geta klippt saman tónlistarmyndband við lagið. Hópurinn endurtók sporin hér og þar fyrir myndavélina. 

Upptökurnar í litla stúdíóinu á þriðju hæðinni héldu áfram eftir generalprufuna. Florence kom til að syngja og spila á gítar. Það voru smá tungumálaörðugleikar og það tók smá tíma að skilja hvað hún vildi fá út úr upptökunum. Þetta gekk svolítið hægt en tókst að lokum. Hún söng nokkur lög og svo var reynt að taka upp hana að syngja og spila á gítar á sama tíma en það blæddi svo mikið á milli að það var eiginlega ekki hægt. Hún og Andrea prufuðu líka að syngja saman. 

Ein af yngri þátttakendunum kom í tökur. Hún hafði komið áður og söng þá frægt popplag sem henni þótti skemmtilegt en nú ákvað hún að syngja frumsamið lag. Lagið var um föður hennar og söng hún í sífellu „hvers vegna?“ á frönsku. Söngurinn var hjartnæmur. Eftir að tökum lauk virtist stúlkan vera í miklu uppnámi. Hún táraðist og sagði eitthvað á frönsku. Andrea skildi þá um hvað lagið var og fór að hughreysta stúlkuna. Pabbi hennar hafði dáið og hún samdi þetta lag til hans. Þegar Andrea hafði útskýrt fyrir Esther um hvað lagið væri grétu þær þrjár saman. Stúlkunni var mikið hrósað fyrir fallegar lagasmíðar. 

Í þann mund sem stúlkan gekk grátandi út úr stúdíóinu gengu Mirlinda og Florence inn ásamt tveimur af eldri þátttakendunum: Hornellu og Söru. Andrea þurfti að útskýra hvað hafði komið fyrir og þá skildu þær vel hvers vegna stúlkan var grátandi. Allar sýndu þær stúlkunni stuðning og samúð.

Mirlinda, Florence, Hornella og Sara voru hér komnar til að taka upp fyrir DNA lagið og því hélt vinnan áfram. Florence, Hornella og Sara höfðu samið ljóð um verkið og lásu það inn á upptöku. Ljóðið var trúarlegs eðlis, Kristni er stór partur af lífi þeirra allra. Ljóðið fjallaði um valið að geta bætt lífsmöguleika sína og hugrekkið sem þarf til að gera erfiða hluti. Mirlinda sá svo um að taka upp söng fyrir lagið. 

Þegar hér var komið til sögu var stutt í loka tónleika. Esther náði að taka myndbönd af öllum stúlkunum nema einni, sem sungu inn á raftónlistarlagið. Myndböndin voru af þeim, einni og einni í einu að syngja. Þær stóðu einar við vegg og sungu partinn sinn. Ljósaskiptin gerðust samt mjög hratt, á þessum stutta tíma sem tökurnar fóru fram (sem var á meðan hljóðprufan stóð yfir) breyttust skuggarnir mikið. 

Donna kynnti dagskrána á tónleikunum og hófust þeir með því að ein stúlkan fór með bæn. Kvöldsólin lækkaði með hverri mínútunni og áhorfendur færðu sig nær byggingunni eftir því sem hún náði að kíkja lengra inn undir veggina sem skýldu þeim. Í lok dags voru allir áhorfendur komnir í hrúgu upp við húsið. Stemningin í hópnum var geggjuð og tónleikarnir vel heppnaðir. Donna var góður MC, milli þess að hún kynnti inn atriðin hvatti hún áhorfendur til að klappa og standa upp. Fólk í Tógó klappar á einum rétt eins og Íslendingar. Stundum fundu áhorfendur þó einhverja hrynjandi í trommunum og klöppuðu með sem hefði verið Íslendingum um megn. Einn, tveir, þrír, þögn. Eða með clave-takti þar sem einungis var klappað á eplinu. Það hefði verið íslenskum áhorfendum um megn. 

Um miðbik tónleika kom maður og hengdi upp stórt auglýsingaskilti til að skýla áhorfendum fyrir sólinni, þá var nánast hvergi hægt að vera án þess að sitja í sólinni. 

Stjarna kvöldsins var Sara. Hún mæmaði upptöku frá Esther og Andreu sem búið var að bæta píanó-undirspili við. Hún var klöppuð upp og mæmaði lagið í annað sinn. Enginn virtist kippa sér upp við það að hún væri að mæma en ekki syngja live, þetta virtist vera lenskan. Stelpurnar hlupu að henni og settu hvíta hringlaga límmiða á ennið á henni. Óvíst er hvað hvítu límmiðarnir þýddu en Sara hló og brosti og tók þá svo af sér. Hún hafði samið fallegan sálm og nú var verið að dásama hana. Hér glöddust allir áhorfendur þótt þeir vissu vel að þetta væri ekki live, Mirlinda hafði útskýrt þetta. Hún útskýrði líka hversu mikil negla hún hafði verið í upptökunum, tók þetta bara einu sinni og allt var fullkomið. 

Að lokum var dansinn dansaður við raftónlistarlagið. Það fækkaði vel í áhorfendahópnum því svo margir þátttakendur tóku þátt í dansinum. Þetta var fullkomin leið til að enda dagskrá kvöldsins, þar sem þátttakendur sameinuðust í dansinum. 

Bæði þátttakendur og kennarar fengu plagg um þátttöku sína til að taka með heim, kvöddust og föðmuðust. 

Stelpur rokka í Tógó er langtímasamvinnuþróunarverkefni styrkt af Utanríkisráðuneytinu.

Við tökum við styrkjum frá almenningi til að styðja við starfið í Tógó!

Kennitala: 700112-0710
Reikningur: 301-26-700112
Skýring: Tógó styrk